۲۰ موتورسیکلت کلاسیک کمیاب که شاید هرگز از نزدیک ندیده باشید
بعضی از این موتورسیکلتها نتیجه آزمایش سازندگان بزرگ با فناوریهای غیرمعمول هستند. برخی دیگر به دلیل طراحی خاص و هزینه بالای تولید، نتوانستند مشتریان زیادی جذب کنند. حتی تعدادی از آنها در زمانی وارد بازار شدند که صنعت موتورسیکلتسازی با تغییرات بزرگی روبهرو بود.
از تکسیلندرهای قدیمی بریتانیایی گرفته تا مدلهای چندسیلندر ایتالیایی، این فهرست به ۲۰ موتورسیکلت کلاسیک کمیاب میپردازد که احتمالاً بسیاری از علاقهمندان فقط نام یا تصاویر آنها را دیدهاند.
۲۰. برو سوپریور SS80 (Brough Superior SS80)
برو سوپریور SS80 یکی از نمونههای شاخص موتورسیکلتهای لوکس و دستساز در دهه ۱۹۲۰ میلادی است. این مدل با پیشرانه قدرتمند دوسیلندر Vشکل، قطعات باکیفیت و دقت بالای مونتاژ ساخته شد و بهخوبی نشان میداد که جورج برو موتورسیکلت را صرفاً وسیلهای برای جابهجایی نمیدانست.
عدد ۸۰ در نام SS80 به سرعت هدف این موتورسیکلت اشاره داشت. این مدل برای دستیابی به سرعت ۸۰ مایل بر ساعت، معادل حدود ۱۲۹ کیلومتر بر ساعت، طراحی شده بود؛ عملکردی قابلتوجه در زمان خودش.
امروزه کمیابی SS80 فقط به قدمت آن محدود نمیشود. قیمت بالای این موتورسیکلت در زمان عرضه و ارزش تاریخی نمونههای باقیمانده نیز باعث شدهاند پیدا کردن آن دشوار باشد. اگرچه نام برو سوپریور برای بسیاری از علاقهمندان آشناست، دیدن یک دستگاه SS80 اصیل در نمایشگاههای موتورسیکلت اتفاقی بسیار کمسابقه محسوب میشود.
۱۹. وینسنت بلک لایتنینگ (Vincent Black Lightning)
در میان موتورسیکلتهای وینسنت، بلک شدو شهرت بیشتری دارد؛ اما بلک لایتنینگ از نظر کمیابی در جایگاه متفاوتی قرار میگیرد. این مدل نسخهای قدرتمندتر و مسابقهای از موتورسیکلت دوسیلندر Vشکل مشهور وینسنت بود که با هدف دستیابی به حداکثر عملکرد توسعه پیدا کرد.
برای رسیدن به این هدف، قطعات سبکتر، نسبت تراکم بالاتر و تجهیزات مخصوص مسابقات در آن به کار رفت. پیشرانه ۹۹۸ سیسی Vشکل و طراحی خاص شاسی نیز به این موتورسیکلت هویتی کاملاً متمایز بخشیدند.
تعداد بسیار محدودی از بلک لایتنینگ ساخته شد. به همین دلیل، نمونههای اصلی آن بیشتر در مجموعههای خصوصی کلکسیونرها، حراجیهای معتبر و رویدادهای تخصصی دیده میشوند. حتی موتورسوارانی که سالها در نمایشگاههای مختلف حضور داشتهاند، ممکن است هیچوقت فرصت تماشای این مدل از نزدیک را پیدا نکنند.
۱۸. آریل اسکوئر فور (Ariel Square Four)
آریل اسکوئر فور یکی از متفاوتترین نمونههای مهندسی بریتانیا در صنعت موتورسیکلتسازی است. ویژگی اصلی این مدل به پیشرانه چهارسیلندر آن بازمیگردد که با آرایشی خاص و به شکل مربعی طراحی شده بود. چنین ساختاری در مقایسه با موتورهای تکسیلندر و دوسیلندر رایج آن دوران، راهکاری کاملاً متفاوت به شمار میرفت.
این موتورسیکلت در طول سالهای تولید خود چندین بار مورد بازنگری و توسعه قرار گرفت و بهتدریج به مدلی بزرگتر و توانمندتر تبدیل شد.
امروزه اسکوئر فور بیشتر در میان علاقهمندان به مهندسی کلاسیک بریتانیا شناخته میشود. ظاهر متفاوت پیشرانه آن در کنار موتورسیکلتهایی مانند تریومف و BSA بهسرعت توجه افراد را جلب میکند. آرایش غیرمعمول چهار سیلندر نیز مهمترین دلیلی است که این مدل را به یکی از موتورسیکلتهای خاص تاریخ تبدیل کرده است.
۱۷. ولوسِت LE (Velocette LE)
ولوسِت LE با بسیاری از موتورسیکلتهای کلاسیک بریتانیایی تفاوت ظاهری دارد. این مدل پس از جنگ جهانی دوم توسعه یافت و برخلاف موتورسیکلتهای معمول آن دوره، از بدنهای پوشیده و طراحی متفاوت بهره میبرد.
پیشرانه دوسیلندر تخت با سیستم خنککننده مایع و انتقال نیرو از طریق میلگاردان، از ویژگیهای فنی مهم این موتورسیکلت بودند. ظاهر LE نیز بیشتر به یک وسیله نقلیه کوچک و کاربردی شباهت داشت تا موتورسیکلتی با موتور کاملاً نمایان.
این مدل بهخصوص به دلیل استفاده گسترده پلیس بریتانیا از آن شناخته شد. با وجود حضور طولانیمدت در ناوگان پلیس، امروزه نمونههای سالم آن در مقایسه با مدلهایی مانند Velocette Venom و Velocette Thruxton کمتر پیدا میشوند.
طراحی غیرمعمول بدنه و پوشیده بودن بخش زیادی از پیشرانه باعث شده است LE حتی در میان مجموعهای از موتورسیکلتهای قدیمی نیز بهراحتی قابل تشخیص باشد.
۱۶. بیاسای B50 (BSA B50)
BSA B50 در یکی از دشوارترین مقاطع تاریخ صنعت موتورسیکلتسازی بریتانیا به بازار آمد. این مدل به پیشرانه تکسیلندر ۵۰۰ سیسی مجهز بود و یکی از آخرین مراحل توسعه موتورسیکلتهای تکسیلندر بزرگ شرکت BSA را به نمایش میگذاشت.
عرضه B50 با دورهای همزمان شد که سازندگان ژاپنی با محصولات جدید خود، استانداردهای بازار را تغییر میدادند. خریداران بهتدریج انتظار عملکرد بهتر، لرزش کمتر و قابلیت اطمینان بالاتری از موتورسیکلتها داشتند.
B50 با وجود وزن نسبتاً کم و ساختار مکانیکی ساده، نتوانست به موفقیت مدلهای قدیمیتر خانواده گلد استار دست پیدا کند. مشکلات صنعتی و اقتصادی BSA نیز در محدود ماندن دوره تولید آن تأثیر داشتند.
امروزه این مدل در مقایسه با BSA Gold Star و Rocket Gold Star کمتر شناخته شده است؛ بااینحال، جایگاه مهمی در سالهای پایانی فعالیت این سازنده بریتانیایی دارد.
۱۵. رویال انفیلد اینترسپتور ۷۵۰ (Royal Enfield Interceptor 750)
اینترسپتور ۷۵۰ یکی از محصولاتی است که تصویر رایج از برند رویال انفیلد را تغییر میدهد. این موتورسیکلت با تمرکز بر بازار آمریکا توسعه پیدا کرد و به پیشرانه بزرگ دوسیلندر موازی مجهز بود. قدرت و عملکرد آن نیز با بسیاری از مدلهای کوچکتر این شرکت تفاوت داشت.
اینترسپتور ۷۵۰ در سالهای پایانی فعالیت تولیدی رویال انفیلد در بریتانیا عرضه شد. تیراژ محدود و ارتباط نزدیک تاریخچه آن با افول این شرکت، باعث شده است نمونههای باقیماندهاش امروزه چندان فراوان نباشند.
از طرف دیگر، بخش مهمی از بازار هدف این موتورسیکلت در خارج از بریتانیا قرار داشت. به همین دلیل، اینترسپتور ۷۵۰ را میتوان نمونهای جالب از تلاش سازندگان بریتانیایی برای رقابت در بازار رو به رشد آمریکا در دهه ۱۹۶۰ دانست.
۱۴. لاوردا SFC (Laverda SFC)
لاوردا SFC از ابتدا با هدف استفاده روزمره طراحی نشده بود. این موتورسیکلت بر اساس پلتفرم دوسیلندر ۷۵۰ سیسی لاوردا توسعه پیدا کرد و تغییرات فنی متعددی را برای حضور موفق در رقابتهای حرفهای تجربه کرد.
یکی از مهمترین زمینههای فعالیت SFC، مسابقات استقامت بود. لاوردا در این رقابتها تواناییهای پیشرانه بزرگ دوسیلندر خود را به نمایش گذاشت و به همین دلیل، این مدل بهتدریج جایگاه ویژهای در میان موتورسیکلتهای مسابقهای پیدا کرد.
تولید کارخانهای SFC بسیار محدود بود و در مجموع تنها چند صد دستگاه از آن ساخته شد. تعدادی از این موتورسیکلتها نیز واقعاً در مسابقات مورد استفاده قرار گرفتند. همین سابقه باعث شده است نمونههای اصیل باقیمانده ارزش تاریخی بالایی داشته باشند.
طراحی SFC نیز بهخوبی تفاوت آن را با یک موتورسیکلت شهری معمولی نشان میدهد. حضور یک دستگاه سالم از این مدل در گردهماییهای کلاسیک، بدون تردید توجه علاقهمندان حرفهای را جلب خواهد کرد.
۱۳. بنلی ۷۵۰ سئی (Benelli 750 Sei)
بنلی ۷۵۰ سئی یکی از عجیبترین و در عین حال جذابترین موتورسیکلتهای دهه ۱۹۷۰ است. این مدل با پیشرانه ششسیلندر خطی ۷۴۷ سیسی معرفی شد و از نخستین موتورسیکلتهای جادهای تولید انبوه به شمار میرفت که چنین آرایش موتوری داشتند.
پیشرانه ششسیلندر مهمترین عامل تمایز سئی بود. شش خروجی اگزوز، صدای خاص موتور و ابعاد متفاوت آن باعث میشد این موتورسیکلت در مقایسه با رقبای همدوره خود کاملاً متمایز باشد.
بنلی هیچوقت نتوانست از نظر حجم تولید و گستردگی بازار به جایگاه برندهایی مانند هوندا، یاماها و سوزوکی برسد. به همین دلیل، ۷۵۰ سئی حتی در زمان عرضه نیز محصولی نسبتاً خاص محسوب میشد.
امروزه نمونههای باقیمانده این مدل کمیاب هستند. تصاویر نمیتوانند بزرگی پیشرانه و جلوه واقعی شش لوله اگزوز آن را بهخوبی نشان دهند؛ ویژگیهایی که هنگام تماشای موتورسیکلت از نزدیک تأثیر بسیار بیشتری دارند.
۱۲. موتو مورینی ۳ و نیم اسپرت (Moto Morini 3½ Sport)
موتو مورینی ۳ و نیم اسپرت ثابت میکند که برای ساخت یک موتورسیکلت کلاسیک جذاب، لزوماً به پیشرانهای بسیار بزرگ نیاز نیست. این مدل با موتور دوسیلندر Vشکل ۳۴۴ سیسی، شاسی اسپرت و مهندسی خاص ایتالیایی طراحی شد.
یکی از نقاط قوت این موتورسیکلت، هندلینگ سبک و چابک آن بود. به همین دلیل، در میان موتورسوارانی محبوبیت پیدا کرد که کنترلپذیری و فرمانپذیری دقیق را به قدرت بیشتر ترجیح میدادند.
از سوی دیگر، موتو مورینی در بازار جهانی بهاندازه برندهایی مانند دوکاتی و موتو گوتزی شناختهشده نبود. همین موضوع باعث شد تعداد کمتری از محصولات آن به کشورهای مختلف صادر شوند.
ترکیب طراحی جمعوجور، پیشرانه باریک و جزئیات مهندسی ایتالیایی، ظاهر متفاوتی به ۳ و نیم اسپرت بخشیده است. این مدل همچنان در میان کلکسیونرها و علاقهمندان حرفهای شناخته میشود، اما ممکن است بسیاری از موتورسواران معمولی حتی نام آن را نشنیده باشند.
۱۱. دوکاتی ۷۵۰ اسپرت (Ducati 750 Sport)
پیش از آنکه سوپربایکهای دوکاتی به یکی از نامهای مطرح دنیای موتورسیکلت تبدیل شوند، مدلهایی مانند ۷۵۰ اسپرت نقش مهمی در شکلگیری اعتبار ورزشی این برند داشتند.
این موتورسیکلت از پیشرانه دوسیلندر Vشکل با زاویه ۹۰ درجه بهره میبرد. سیستم کنترل سوپاپ دسمودرومیک و شاسی نسبتاً سبک نیز از دیگر ویژگیهای فنی آن بودند. مجموعه این مشخصات باعث میشد ۷۵۰ اسپرت بدون نیاز به حجم موتور بسیار بالا، شخصیتی کاملاً اسپرت داشته باشد.
امروزه پیدا کردن نمونههای اولیه و دستنخورده این مدل کار سادهای نیست. بسیاری از موتورسیکلتهای باقیمانده طی سالها تغییر کردهاند یا بازسازیهای غیراصولی روی آنها انجام شده است.
به همین دلیل، نمونهای که مشخصات کارخانهای خود را حفظ کرده باشد، ارزش ویژهای برای کلکسیونرها دارد. با بررسی جزئیات شاسی، باک، پیشرانه و تجهیزات آن میتوان بخشی از مسیر تبدیل دوکاتی از یک سازنده کوچک ایتالیایی به یکی از مشهورترین برندهای موتورسیکلت اسپرت جهان را مشاهده کرد.
۱۰. سوزوکی RE5
سوزوکی RE5 یکی از متفاوتترین محصولاتی است که یک سازنده بزرگ ژاپنی در تاریخ موتورسیکلتسازی تولید کرده است. برخلاف بیشتر موتورسیکلتهای آن دوره، این مدل بهجای پیشرانه پیستونی معمولی از موتور دورانی وانکل استفاده میکرد.
این انتخاب فنی باعث شد RE5 از نظر عملکرد پیشرانه با بسیاری از رقبای خود تفاوت داشته باشد. موتور دورانی آن قدرت را به شکلی نرم و یکنواخت منتقل میکرد، اما فناوری متفاوتش با استقبال گسترده خریداران روبهرو نشد.
این موتورسیکلت در دورهای وارد بازار شد که مشتریان نسبت به فناوریهای مکانیکی غیرمتعارف احتیاط بیشتری نشان میدادند. از طرف دیگر، قوانین آلایندگی نیز بهتدریج سختگیرانهتر میشدند. در نهایت، سوزوکی توسعه موتورهای دورانی برای موتورسیکلتهای جادهای را کنار گذاشت.
امروزه RE5 به دلیل همین فناوری خاص، یکی از مدلهای جذاب برای کلکسیونرها محسوب میشود. طراحی صفحهآمپر و آرایش اگزوز آن نیز از ویژگیهایی هستند که هنگام مشاهده حضوری بیشتر جلب توجه میکنند.
۹. کاوازاکی Z1-R
کاوازاکی Z1-R نسخهای متفاوت از فرمول موفق مدل Z1 بود که با طراحی تهاجمیتر و خطوط زاویهدار به بازار آمد. این موتورسیکلت در اواخر دهه ۱۹۷۰ معرفی شد و نیمپوشش جلویی خاص آن، ظاهری متمایز نسبت به بسیاری از مدلهای همدوره ایجاد میکرد.
پیشرانه چهارسیلندر خطی کاوازاکی همچنان یکی از نقاط قوت این مدل بود. بااینحال، طراحی بدنه و ظاهر خاص Z1-R باعث شد هویت مستقلی در خانواده محصولات این شرکت پیدا کند.
دوره تولید این موتورسیکلت چندان طولانی نبود و همین موضوع در کمیاب شدن نمونههای اصلی آن نقش داشت. علاوه بر این، بسیاری از دستگاههای تولیدشده در دهههای بعد تغییرات گستردهای را تجربه کردند. برخی مالکان آنها را به کافهریسر یا موتورسیکلتهای پرفورمنس تبدیل کردند.
به همین دلیل، پیدا کردن یک Z1-R با قطعات اصلی و بدون تغییرات گسترده دشوار است. ترکیب بدنه زاویهدار، گرافیکهای مخصوص دهه ۱۹۷۰ و پیشرانه بزرگ هواخنک، شخصیت خاص این مدل را شکل میدهد.
۸. هوندا CBX1000
هوندا CBX1000 را نمیتوان موتورسیکلتی کاملاً ناشناخته دانست؛ زیرا پیشرانه ششسیلندر آن باعث شده است در میان علاقهمندان به مدلهای کلاسیک شهرت زیادی داشته باشد. بااینحال، دیدن یک نمونه واقعی از این موتورسیکلت از نزدیک همچنان تجربهای نسبتاً نادر است.
هوندا برای این مدل از پیشرانه ششسیلندر خطی با حجم ۱۰۴۷ سیسی استفاده کرد. چنین موتوری عرض قابلتوجهی به بدنه میبخشید و ظاهر CBX1000 را از بیشتر موتورسیکلتهای همدورهاش متمایز میکرد.
صدای خاص اگزوز نیز یکی دیگر از ویژگیهای فراموشنشدنی این مدل بود. CBX1000 تنها برای چند سال با مشخصات اولیه خود تولید شد و نمونههای باقیمانده آن بهتدریج از وسایل نقلیه معمولی به محصولات کلکسیونی تبدیل شدند.
شش خروجی اگزوز و ابعاد بزرگ پیشرانه، هنگام تماشای حضوری جلوه ویژهای دارند. این موتورسیکلت در دنیای واقعی بسیار بزرگتر و از نظر فنی پیچیدهتر از چیزی به نظر میرسد که تصاویر آن نشان میدهند.
۷. هوندا CX500 توربو (Honda CX500 Turbo)
هوندا CX500 از همان ابتدا به دلیل ساختار فنی متفاوت خود مورد توجه قرار گرفت. پیشرانه دوسیلندر Vشکل با سیستم خنککننده مایع و انتقال نیرو از طریق میلگاردان، آن را از بسیاری از موتورسیکلتهای معمول آن دوران جدا میکرد. نسخه توربوشارژ این مدل نیز فناوریهای پیشرفتهتری را به همراه داشت.
CX500 توربو در اوایل دهه ۱۹۸۰ معرفی شد و به توربوشارژر، سیستم تزریق سوخت الکترونیکی و تجهیزات الکترونیکی پیشرفته مجهز بود. این فناوریها در دورهای به کار گرفته شدند که سازندگان بزرگ بهدنبال استفاده از توربوشارژر برای افزایش قدرت موتورسیکلتهای جادهای بودند.
ترکیب این فناوریها با طراحی غیرمعمول CX500، آن را به محصولی متفاوت در مقایسه با موتورسیکلتهای سادهتر دهه قبل تبدیل کرد. البته نسخه توربو مدت زیادی روی خط تولید باقی نماند و همین موضوع باعث شد نمونههای آن امروزه چندان فراوان نباشند.
این مدل یادگاری از دورهای است که توربوشارژر بهعنوان یکی از فناوریهای احتمالی آینده موتورسیکلتهای بزرگ مطرح شده بود. مشاهده CX500 توربو از نزدیک نیز نشان میدهد مهندسان هوندا در آن سالها تا چه اندازه به دنبال راهکارهای تازه و جسورانه بودند.
۶. تریومف TR5T تروفی تریل (Triumph TR5T Trophy Trail)
تریومف TR5T تروفی تریل یکی از محصولات متفاوت این شرکت بریتانیایی در اوایل دهه ۱۹۷۰ بود. این موتورسیکلت با پیشرانه دوسیلندر ۵۰۰ سیسی ساخته شد و شاسی آن برای استفاده در جاده و مسیرهای خاکی طراحی شده بود.
ترکیب این ویژگیها باعث میشد TR5T با موتورسیکلتهای بزرگ جادهای تریومف که بیشتر افراد با این برند میشناسند، تفاوت داشته باشد. این مدل در واقع تلاشی برای حضور جدیتر در بازاری بود که موتورسیکلتهای چندمنظوره و آفرودی در آن اهمیت بیشتری پیدا میکردند.
بااینحال، دوره تولید TR5T چندان طولانی نبود. تریومف همزمان با مشکلات مالی و تولیدی دستوپنجه نرم میکرد و سازندگان ژاپنی نیز به رقبای قدرتمندی در بازار موتورسیکلتهای آفرود تبدیل شده بودند.
امروزه نمونههای باقیمانده این مدل کمیاب هستند و حضور یکی از آنها در نمایشگاههای کلاسیک میتواند توجه علاقهمندان به تاریخ صنعت موتورسیکلت بریتانیا را جلب کند.
۵. جیلرا ساتورنو ۵۰۰ (Gilera Saturno 500)
جیلرا ساتورنو ۵۰۰ نماینده دورهای خاص از مهندسی موتورسیکلت در ایتالیاست؛ زمانی که سازندگان این کشور در طراحی و تولید موتورسیکلتهای تکسیلندر اسپرت، تواناییهای قابلتوجهی داشتند.
این مدل بر پایه سابقه ورزشی شرکت جیلرا توسعه یافت و در نسخههای جادهای و مسابقهای عرضه شد. پیشرانه تکسیلندر بزرگ آن نیز یکی از مهمترین ویژگیهای فنی ساتورنو به شمار میرفت.
با وجود توانایی بالای سازندگان ایتالیایی، بسیاری از موتورسیکلتهای آن دوران نتوانستند به شهرت جهانی محصولات ژاپنی در سالهای بعد دست پیدا کنند. به همین دلیل، ساتورنو بیشتر در میان کلکسیونرهای اروپایی و علاقهمندان به تاریخ مسابقات موتورسیکلت شناخته شده است.
پیشرانه بلند تکسیلندر، شاسی خاص و طراحی بدنه با تمرکز بر عملکرد، شخصیت متفاوتی به این مدل بخشیدهاند. امروزه پیدا کردن یک نمونه اصیل از ساتورنو خارج از مجموعههای تخصصی کار آسانی نیست.
۴. اموی آگوستا ۷۵۰S (MV Agusta 750S)
اموی آگوستا ۷۵۰S یکی از موتورسیکلتهای کلاسیکی است که طراحی چشمگیر را با تولید انحصاری ترکیب میکند. این مدل در دورانی ساخته شد که اموی آگوستا ارتباط نزدیکی با رقابتهای سطح بالای موتورسواری اروپا داشت و محصولاتش از نظر مهندسی و طراحی جایگاه ویژهای داشتند.
پیشرانه چهارسیلندر خطی پیشرفته، ظاهر ظریف ایتالیایی و تیراژ تولید محدود، ۷۵۰S را از بسیاری از موتورسیکلتهای تولید انبوه آن دوران جدا میکرد.
تعداد دستگاههای ساختهشده از این مدل بسیار کم بود و بخش زیادی از نمونههای باقیمانده در مجموعههای خصوصی کلکسیونرهای حرفهای نگهداری شدند. به همین دلیل، احتمال دیدن تصاویر آن در منابع تاریخی بسیار بیشتر از مواجهه با یک دستگاه واقعی در نمایشگاههاست.
باک خوشتراش، پیشرانه چهارسیلندر و طراحی الهامگرفته از موتورسیکلتهای مسابقهای، هنگام مشاهده حضوری جلوه بیشتری پیدا میکنند. حتی برای افرادی که سالها در زمینه موتورسیکلتهای کلاسیک فعالیت داشتهاند، دیدن یک نمونه اصیل از این مدل میتواند تجربهای کمنظیر باشد.
۳. بیاسای راکت گلد استار (BSA Rocket Gold Star)
BSA Rocket Gold Star با وجود دوره تولید کوتاه، به یکی از موتورسیکلتهای پرفورمنس شاخص بریتانیا در نسل خود تبدیل شد. این مدل ترکیبی از پیشرانه دوسیلندر ۶۵۰ سیسی خانواده A10 و قطعات شاسی الهامگرفته از گلد استار بود.
چنین ترکیبی باعث شد راکت گلد استار در مقایسه با موتورسیکلتهای معمولی دوسیلندر جادهای، ویژگیهای اسپرتتری داشته باشد. این مدل طی سالهای ۱۹۶۲ و ۱۹۶۳ تولید شد و در مجموع تنها ۱۵۸۴ دستگاه از آن به بازار راه یافت.
البته یکی از نکات مهم درباره این موتورسیکلت، وجود نمونههای کپی و بازسازیشده است. به همین دلیل، هر دستگاهی که با ظاهر راکت گلد استار دیده میشود، الزاماً یک نمونه اصلی کارخانهای نیست.
پیدا کردن نسخه اصیل اهمیت زیادی برای کلکسیونرها دارد. قطعات فلزی براق، جزئیات اسپرت و تناسبات کلاسیک بریتانیایی از جمله ویژگیهایی هستند که جذابیت این مدل را پس از گذشت چندین دهه همچنان حفظ کردهاند.
۲. آریل رد هانتر (Ariel Red Hunter)
آریل رد هانتر یکی از موتورسیکلتهای اسپرت برجسته بریتانیا پیش از تحولات گسترده صنعت پس از جنگ جهانی دوم بود. این مدل در نسخههایی با حجم موتور متفاوت تولید شد و به دلیل ظاهر جذاب و عملکرد مناسب در جاده، طرفداران خاص خود را داشت.
رد هانتر در عین برخورداری از ویژگیهای اسپرت، ساختار مکانیکی نسبتاً ساده موتورسیکلتهای تکسیلندر بریتانیایی را حفظ کرده بود. نام این مدل نیز برای سالهای طولانی در میان محصولات شرکت آریل حضور داشت.
بااینحال، نمونههای باقیمانده آن امروزه بهاندازه محصولات برخی از بزرگترین سازندگان بریتانیایی فراوان نیستند. به همین دلیل، مشاهده یک دستگاه اصیل خارج از نمایشگاهها و گردهماییهای تخصصی موتورسیکلتهای قدیمی چندان رایج نیست.
اهمیت رد هانتر به دورهای بازمیگردد که موتورسیکلتهای تکسیلندر اسپرت، وسایلی جدی برای استفاده در جاده محسوب میشدند. پیشرانه بزرگ و نمایان، قطعات براق و شاسی با طراحی سنتی بریتانیایی، ظاهر خاص این مدل را شکل دادهاند.
۱. لاوردا ۷۵۰ SF (Laverda 750 SF)
لاوردا ۷۵۰ SF یک موتورسیکلت قدرتمند ایتالیایی بود که به دلیل استحکام و دوام بالا شناخته میشد، اما برخلاف برخی محصولات مشهور این کشور، هیچگاه در بازار جهانی به شهرت گستردهای دست پیدا نکرد.
این مدل از پیشرانه دوسیلندر موازی با حجم ۷۴۴ سیسی استفاده میکرد. ساختار مقاوم موتور در کنار شاسی مستحکم و سیستم ترمز توانمند نشان میداد که لاوردا برای ساخت موتورسیکلتی مناسب رانندگی سریع و پرفشار برنامهریزی کرده است.
نام SF بهتدریج با بهبود عملکرد سیستم ترمز این مدل ارتباط پیدا کرد و در نسخههای بعدی نیز این ویژگی توسعه بیشتری یافت. با وجود مشخصات فنی قابلتوجه، لاوردا ۷۵۰ SF در بسیاری از بازارهای جهان، بهخصوص خارج از اروپا، چندان فراگیر نشد.
همین موضوع باعث شده است این موتورسیکلت برای کلکسیونرهایی جذاب باشد که بهدنبال مدلهایی متفاوت از انتخابهای رایجی مانند دوکاتی و موتو گوتزی هستند. یک نمونه اصیل و سالم از ۷۵۰ SF برای علاقهمندان حرفهای بهراحتی قابل تشخیص است؛ هرچند بسیاری از موتورسواران ممکن است با دیدن آن برای نخستین بار با برند لاوردا آشنا شوند.





















بدون نظر! اولین نفر باشید